Choć system komórek parafialnych jest propozycją dla tej podstawowej jednostki Kościoła, jaką jest parafia, a jego celem jest jej odnowienie, z powodzeniem udaje się go zastosować również we wspólnocie. Funkcjonowanie w ramach “komórek” stało się swego rodzaju punktem zwrotnym na drodze wspólnoty Genezaret. “Komórki” wpłynęły na ożywienie wspólnoty, wzrost liczebny i na jej rozwój.
 
Dlaczego “komórki”?

Pojęcie “komórek” w prosty sposób odnieść można do wizji Kościoła jako Ciała Chrystusa

(1 kor 12). Częścią tego ciała jest wspólnota, która składa się z “komórek” małych grup, gdzie doświadczamy spotkania z naszymi siostrami i braćmi, uwielbiamy Pana, dzielimy się swoją wiarą i swoim życiem, słuchamy nauczań, rozmawiamy, modlimy się za siebie nawzajem.

Nazwa "komórka" jest odniesieniem do żywego organizmu - złożonego właśnie z "komórek". Nie chodzi tu więc o jakąś grupę czy strukturę, ale o żywy organizm. Komórka żyje wzrasta, a gdy osiąga pewne rozmiary dzieli się.

Forma

Komórka to mała grupa ludzi, która spotyka się, aby się modlić, dzielić swoim życiem z Jezusem, (pewnym odniesieniem mogą być funkcjonujące we wspólnotach pojęcia: “grupa dzielenia”, “grupa domowa”, czy też “grupa wzrostu”- choć między grupą dzielenia a komórką istnieje wiele różnic) Podstawą jest to, że komórka zorientowana jest na ewangelizację i realizuje się wtedy, gdy wzrasta. Dlatego każda osoba, która wchodzi by być jej częścią jest przyjmowana z radością. Nie trzeba więc "być dojrzałym w wierze", "uformowanym" czy też "terminować" przez jakiś czas we wspólnocie, nie jest też warunkiem uczestnictwo w seminariach lub kursach.. To komórka jest miejscem dzielenia się Jezusem i ewangelizacji.

Z reguły w skład komórki wchodzi 8 - 20 osób. To pozwala na osobiste i bezpośrednie relacje i wzajemne poznanie się wszystkich. W momencie kiedy w spotkaniach uczestniczy 16 - 20 osób grupa powinna podzielić się na dwie.

Forma komórek jest też odniesieniem do życia pierwotnego Kościoła opisanego w Dziejach Apostolskich - uczniowie Jezusa zbierali się w domach, w małych grupkach, gdzie modlili się i dzielili Słowem. Te grupy miały olbrzymi wpływ na rozwój i żywotność Kościoła.

Komórka jest więc "podstawową jednostką" we wspólnocie, która jest częścią większego organizmu - Kościoła. Pamiętamy o tym gromadząc się wszyscy na niedzielnej Eucharystii i uczestnicząc w cotygodniowym spotkaniu modlitewnym.

O funkcjonowaniu wczesnego Kościoła pięknie pisał ks. Tomasz Węcławski (nota bene gościliśmy księdza profesora we wspólnocie w kwietniu 2005 r)  w książce "Powiedzcie prawdę". Ten tekst może być dla nas pewnym odniesieniem dot. życia wspólnoty i jej funkcjonowania :

Codzienne życie uczniów Jezusa musiało przyjmować pewne ustalone formy. W nawiązaniu do tego co czynił sam Jezus, punktem wyjścia jest zatem gromadzenie się na braterskich ucztach i wspólne rozważanie pism w ich odniesieniu do Jezusa, wędrówki głosicieli Dobrej Nowiny, a także trzymanie się świątyni jako miejsca modlitwy a zarazem miejsca służby potrzebującym.(...)

Jednakże rozwój wspólnot uczniów w innych kontekstach społecznych i kulturowych stawiał nowe wymagania i doprowadził do pojawienia się  nowych form ich życia wspólnego: jedną z najważniejszych stał się wówczas "dom" - postać lokalnej społeczności bardzo powszechna w miastach ówczesnego świata, w których szybko powstawały kolejne wspólnoty chrześcijańskie.(...) "Dom" jako instytucja społ. świata, w który wkracza chrześcijaństwo obejmuje wielką rodzinę, wraz z współpracownikami, sługami i niewolnikami. Należą doń także osoby, o które trzeba się troszczyć. Wspólnoty chrześcijańskie przyjmują tę formę życia społecznego (...)

Ewangelizacja

Zwracamy szczególną uwagę na konieczność głoszenia Dobrej Nowiny przez każdego wierzącego. Nakaz Jezusa “Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu.” Mk16,15 dotyczy każdego wierzącego. Podstawowym pojęciem w ewangelizacji jest oikos – greckie słowo, które oznacza środowisko domowe, dom rodzinny, środowisko życia. W Piśmie świętym mówi się o oikos np. w Dziejach Apostolskich w historii nawrócenia Korneliusza i jego domu. Oikos to najbardziej naturalne miejsce ewangelizacji obejmujące rodzinę, środowisko miejsca zamieszkania, przyjaciół i środowisko pracy. Podkreślamy, iż każdy ochrzczony powinien ewangelizować we własnym oikos. Mówi o tym ks.Pier Giorgio Perini z Mediolanu – jeden z prekursorów systemu komórek w Kościele katolickim: Podstawą tej metody jest to, by nie myśleć o ewangelizowaniu osób, których się nigdy nie spotka. Trzeba zacząć ewangelizować osoby, z którymi normalnie się spotykamy. Mówią o tym słowa Ewangelii: Idźcie i głoście: “Bliskie jest królestwo niebieskie” (Mt 10,7) Chrystus nie każe iść by tylko ewangelizować. Idąc przez życie trzeba to czynić nie szukając specjalnych ku temu okazji. Początkiem metody komórek jest dostrzeżenie istniejących już sytuacji sprzyjających ewangelizacji. Podstawą jest, więc “strategia” wykorzystywania do ewangelizacji tych relacji, które już istnieją. Osoba ewangelizowana włącza się w życie komórki. Wszelkie kursy, seminaria, akcje są swego rodzaju dopełnieniem, kolejnym elementem procesu ewangelizacji.

Formacja

Przebiega na różnych płaszczyznach – poza nauczaniami na niedzielnych spotkaniach, nauczaniami na spotkaniach komórek, odrębna formacja poszczególnych diakonii. Szczególną wagę przywiązujemy do kształcenia animatorów komórek oraz ich zastępców. Co dwa tygodnie animatorzy mają swoje spotkanie, gdzie jest także możliwość wymiany doświadczeń z prowadzenia grup. Korzystamy również z kursów Szkoły Nowej Ewangelizacji jako znakomitych narzędzi ewangelizacyjnych i formacyjnych.

Wzrost - podstawowa zasada

Rozmnażanie – komórka która nie wzrasta umiera – staje się “grupą wzajemnej adoracji”, stąd w komórkach obowiązuje zasada  “wzrastaj albo giń”. Z doświadczenia wiemy, że w komórce, w której nie przybywa nowych członków dzieje się coś niedobrego. Paweł VI pisał, iż Kościół istnieje dla ewangelizacji. Komórki zorientowane są, więc na ewangelizację. Są otwarte na nowe osoby, które wchodząc w ich skład doświadczają spotkania z Jezusem we wspólnocie. Z czasem komórki, które nie wzrastają i nie ewangelizują giną “śmiercią naturalną”.

Spotkanie komórki

Spotkanie komórki przebiega wg jasno określonych zasad i schematu, który jest stały i jeżeli chodzi o formę poszczególne spotkania nie różnią się między sobą. Odbywa się zazwyczaj w domu animatora lub jednego z członków i trwa nie dłużej niż dwie godziny (!) - staramy się szanować swój czas i siebie nawzajem. Rozpoczynamy modlitwą uwielbienia i śpiewem. Modlitwa trwa 15 minut, gdyż nie jest to spotkanie modlitewne. Następnie siadamy i dzielimy się doświadczeniem życia z Jezusem. Pomocą do dzielenia są dwa pytania: “Co Jezus uczynił dla mnie?”, oraz “Co ja uczyniłem dla Jezusa”. Dzielenie trwa również ok. 15 – 20 minut. Następnym elementem jest nauczanie(15 -20minut) przygotowane przez animatora lub któregoś z bardziej doświadczonych członków komórki. Po nauczaniu – pogłębienie – rozmowa na temat treści zawartych w nauczaniu (10 -15 minut), później załatwiamy krótko wszelkie sprawy organizacyjne, później modlitwa wstawiennicza- modlimy się w intencjach, kończymy odmówieniem modlitwy Ojcze nasz i Zdrowaś Mario.

We wspólnocie Genezaret praktykujemy także Spotkanie Dzielenia Słowem – medytacja i dzielenie Słowem w oparciu o metodę czytania Pisma Świętego lectio divina.

Historia

Twórcą metody komórek parafialnych jest koreański pastor Paul Yonggi Cho, którego parafia w Seulu w Korei Południowej sięga dziś ok. miliona wiernych. W Kościele katolickim tę metodę zastosował po raz pierwszy ks. Michael Eivers w Stanach Zjednoczonych na Florydzie. Od 1987 roku system z powodzeniem wprowadzono w życie parafii św. Estogriusza w Mediolanie. Proboszcz tej parafii Don Pier Giorgio Perini jest obecnie największym propagatorem tej metody. Jego parafia - można powiedzieć - jest modelowym przykładem jej skuteczności.